notatnik radomski
sobota, 14 lutego 2026
poniedziałek, 29 stycznia 2024
Baza weterynarzy
czwartek, 25 stycznia 2024
weterynarz Iwanowice
środa, 23 listopada 2022
Arystoteles
Arystoteles
Arystoteles, Aristotélēs (384-322 p.n.e.) urodził się w położonej w Tracji Stagirze, zmarł zaś w Chalkis na Eubei. Był filozofem w starożytnym sensie tego słowa – zajmował się wieloma dziedzinami wiedzy ludzkiej, stając się jednym z najbardziej wszechstronnych myślicieli i uczonych antyku grecko-rzymskiego. Filozofię ujmował jako encyklopedię nauk. Opierał się na materiałach doświadczalnych (metoda empiryczna, obserwacje) oraz dokumentarnych (materiały naukowo-historyczne). Docierały one do jego szkoły z całego imperium Aleksandra. Jako pierwszy naukowiec zajął się również historią filozofii i nauki ujętej systematycznie jako dzieje problemów i zasad. Poglądy poprzedników przedstawiał stosując metodę aporematyczną.
Jego ojciec Nikomach był lekarzem króla Macedonii Amyntasa, dziadka Aleksandra Wielkiego. W latach 367-347 Arystoteles kształcił się, a następnie wykładał w Akademii Platońskiej. Gdy Platon zmarł, Arystoteles opuścił Ateny wraz z najwierniejszym uczniem Ksenokratesem. W latach 347-343 przebywał w Assos położonym w Azji Mniejszej i w Mitylenie na Lesbos. Następnie przez zajmował się kształceniem syna króla Macedonii Filipa II – Aleksandra aż do chwili objęcia przezeń tronu po zmarłym ojcu.
W roku 355 założył własną szkołę – Likejon. Tam przez 12 lat nauczał i zajmował się badaniami. Stworzył nie mające precedensu zespoły badawcze, zajmujące się badaniami tak ustrojów jak i np. roślin i zwierząt. Własny system kształtował przy pomocy powiązań historycznych, kierował się programem stworzenia sumy całokształtu osiągnięć nauki greckiej. Odnosił się do całości poglądów dawniejszych filozofów, nie pomijając przy tym badaczy sobie współczesnych. Przedstawiał argumenty za i przeciw danej tezie, zmierzał do odszukania prawd cząstkowych i wypracowania syntezy – „pełnej” prawdy (por. średniowieczne sic et non i eliminowanie sprzeczności autorytetów u Gracjana, św. Tomasza z Akwinu itp.).
W roku 323, gdy w Babilonii zmarł Aleksander Wielki – protektor Filozofa – Arystoteles zdecydował się na opuszczenie Aten ze względu na groźbę prześladowań ze strony stronnictwa antymacedońskiego. Wtedy osiadł w Chalkis, gdzie niewiele później zmarł.